بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خداوند را جلّ جلاله ، به بيان مقال و زبان حال سپاس مىگويم ، سپاسى با اتصال و كمال پيوسته كه بر من منت گذاشته و در نور معرفت خود زبانم را به ثنا گويى و توصيف جمال و جلال خويش ، در اقرار به فضل و كمال خود گويا ساخته است . مر او را سپاس كه مرا به خلعت وجود سرافراز فرمود و در زمرهء كسانى درآورد كه آنان را از انكار حق بر كنار داشته است ، و هنگامى كه زمين را به خطاب : * ( ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً ) * ( 1 ) مفتخر فرمود و در پاسخ به آستان جلالش عرضه شد كه : * ( « أَتَيْنا طائِعِينَ » ) * ( يعنى آمديم سر در خط بندگى ) مرا گرامى داشت و در ميان همه موجودات تاج افتخار : * ( كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ ) * زيب تاركم فرمود و در تبار كسى از پيمبرانم قرار داد كه همه فرشتگان را فرمان داد تا زمين بوس او كنند . زان پس از پشت پدران و زهدان مادران ، شعلهء وجودم را نسل به نسل منتقل فرمود و از تباهىها كه بر امتهاى گذشته وارد شده بود در پناه خود نگاهم داشت . و در دژ استوار تبار سيّد المرسلين و افضل العالمين قرارم داد - و از شاخه‌هاى نسل اكمل الوصين و كاشف اسرار ربّ العالمين و ميوهء دل سيّدهء نساء العالمين تشريف وجودم عنايت كرد .

--> ( 1 ) سورهء فصّلت ( 41 ) آيه 11 : * ( ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَهِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَلِلأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً . قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ .